«Ἀλλά σὰν χθές ὑπῆρξα»...

                                          

 

 

Μνήμη του αδελφοῦ μου Αριστοτέλη Θ. Σπάνια (1979-2026)

Που, από σήμερα, στην αγκαλιά της μάνας μας

 

 

Μετρημένο τόπο ἔχουν οἱ ἄνθρωποι

Καὶ στὰ πουλιά δοσμένος εἶναι ὁ ἴδιος ἀλλ’

Ἀπέραντος! 

 

[…] Τὶ τώρα μοῦ ἦρθαν. Ἀλλά σὰν χθές ὑπῆρξα

Κι ὕστερα ἡ μακριά μακριά ζωή τῶν ἀγνώστων ἡ ἄγνωστη

Ἔστω. Καὶ μόνο νὰ τὰ λές ὡραῖα ξοδεύεσαι· ὅπως τοῦ νεροῦ ἡ ροή

Ποὺ ψυχή τὴν ψυχή δίνει τὶς ἀποστάσεις

Κι ἀπο ‘να σ’ ἄλλον Γαλαξία βρίσκεσαι νὰ σχοινοβατεῖς

Ἐνῶ κάτω ἀπ’ τὰ πόδια σου βοοῦν τὰ βάραθρα. Κι ἤ φτάνεις ἤ ὄχι

 

[…] Ἀπέραντος ὁ θάνατος δίχως μῆνες κι αἰῶνες

Τρόπος κι ἐκεῖ νὰ ἐνηλικιωθεῖς κανένας·  ὥστε

Στὶς ἴδιες κάμαρες ξανά στοὺς ἴδιους κήπους θὰ γυρνᾶς

Κρατώντας τὸ τζιτζίκι ποὺ εἶναι ὁ Δίας καὶ πάει ἀπό ’να

Σ’ ἄλλον Γαλαξία τὰ καλοκαίρια του.

 

Οδυσσέα Ελύτη, Από Τὰ ἐλεγεῖα τῆς Ὀξώπετρας, απόσπασμα από το «Ἰουλίου Λόγος»